Umuda Yolculuk

Umutlara yelken açmak üzere hayata yeni bir gözlük takarak bakıyorum..

Yeni bir pencereden uzatıyorum başımı. Dış dünyaya selam vermek istiyorum, ama heyhat dış dünyayı göremiyorum. Hepsini iç etmişler. Dünyaya dair şimdi geride kalanların bir tutam şarkı olduğunu görüyorum.

Hayatı fazla hırpalamışlar. Öyle ki yeni umutlar bile korkarak neşvediyor yüreğime. Sakıncalı biri gibi, yakalanma korkusuyla davranıyor.

Umut diyorum, beni terkedeli kaç mevsim oldu? Kaç renk soldu tenimden. Kaç gül yaprağını döktü gülşenimden. Bahara, yaza hasretken hep hazanı yaşadığım yetmedi mi?

Yetmedi mi başkaları neşeden kıvranırken bizim acılarla boğulduğumuz.

Kafamıza inen balyozlara ne demeli peki..

Senin bizden haberin bile yok biliyorum. Çünkü sen hep neşeli insanların umudu oldun. Benim gibi gözyaşları revan olmuşların umudu değilsin ki..

Şimdi çıkıyorum yola, bu umudumuzu bulama umuduyla yürüyecem…

Reklamlar

About ramazanbey

Şiir dünyasına uzanan yolda bir yürek savaşçısı
Bu yazı Günlük içinde yayınlandı. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s