Altı yüz yetmiş dokuzuncu yaprak
Kar düştü seni yitirdiğim yaprakların üzerine. Şakaklarımdaki kırlıklara dönüştü bir bir kar taneleri.. Yağınca hep “Elif Elif” diyordu kesinlikle.. Elif “Ellah”… Elif “Ellah”… Elif “Ellah”… Elif “Ellah”… milyonlarca kere Elif…
Evet sevgili.. Yolun ucuna doğru yaklaşıyoruz işte… Elif bizi bekler o yolun sonunda..
Sevgililer sevgilisine Elif’e gidiyoruz ..
