Aşkını yitirmiş adam
ıssız ve neşesiz..
gözlerinden akan hasreti
yalnızlığında büyütüyor

Umurunda değildi yaşam fırtınası
ağrıyan dizlerini,
göğsünün hırıltılı havlamalarını unutmuştu
tek dostu ümitlerini öldüren
pencere camlarındaki kirli bakışlarıydı.

Karanlık geleceğine bir ışık doğmuştu birden
sedirin eskimiş minderine uzandı
gözlerini yumdu sessizce
kendinden gizlendi
camını gagalayan kara bir kargayı zor farketti
dışardaki tipiyi bastıran yangınını avuçladı
artık umurunda değildi yaşam fırtınası