Altı yüz altmış dördüncü yaprak
Düşen yaprakların farkında mısın? Tel tel dökülen saç telleri gibi her gün azalıp bitiyor… Her gün bir adım daha yaklaşıyorsun o son kapıya. Saçlarının döküldüğünü kafan kelleştiğinde anlıyorsun. Bu son kapıya da o yakasız gömleği giyince mi anlayacaksın?
Son kapı dedim de aklıma şairin dizeleri geldi : “KAPI KAPI BU HAYAT/ SON KAPISI ÖLLÜMSE / HER KAPIDA AĞLAYIP / O KAPIDA GÜLÜMSE” Ne mutlu o kapıdan gülümseyerek girenlere.
Hayatın girift dehlizlerinde yüzüne kapatılan nice kapılar var değil mi? Ama en sonunda açılacak kapı tüm insanlığı içine alacak bir kapı. O kapının ardında hesapların hesaplayamadığı, rakamların değer biçemediği cömertlikte biri var. Sahiplerin sahibine doğru açılan kapıda her kes götürdüğü azığı yiyecek.
Aç kalanlara O yüce sahip sahip çıksın İnşallah…
